Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν την αδυναμία μου στις ζώνες, στις γραβάτες, στα παπούτσια, στα κασκόλ-φουλάρια, στα ωραία εσώρουχα, αλλά κυρίως στα ρολόγια......
Δεν υπάρχει καλύτερο από μια χαλαρή Κυριακή, με δροσιά, χρόνο για τον εαυτό σου. Ξύπνησα με hangover από χτες έκανα ντουζάκι, ήπια το καφέ μου στο μπαλκόνι με μακρυμάνικο, και έφτιαξα ένα απίστευτα γευστικό και healthy φαγητό.
Πένες με xipasmena λαχανικά
Αρχικά επιλέγεις τα λαχανικά σου, μελιτζάνα, πιπεριές, ντομάτες, πράσο, μαϊντανός, σκόρδο. Κάτι το οποίο μου έλειπε και ταιριάζει φοβερά είναι το γλυκό κολοκύθι.
Αφού κόψεις τη μελιτζάνα, το πράσο, και τις πιπεριές, βράζεις 2 ποτήρια νερό σε ένα μεγάλο αντικολητικό τηγάνι, προσθέτοντας 1 κουταλιά λάδι, 3 κουταλιές σούπας μπαλσάμικο, πιπέρι, αλάτι (αμα βάλεις αλάτι στα λαχανικά μη βάλεις καθόλου στα μακαρόνια), πιπέρι, και ρίγανη.
Ρίχνεις τα κομένα λαχανικά στο νερό και τα αφήνεις να βράσουν μέχρι να πιούν το νερό (αμα πιούν το νερό και η μελιτζάνα δεν έχει ακόμα μαλακώσει συμπληρώνεις).
Αφού βράσουν κόβεις τις ντομάτες σε κύβους, 3 σκελίδες σκόρδο, και αρκετό μαϊντανό. Τα αφήνεις να ψηθούν έτσι λίγο με το ζουμί των ντοματών, σβήνεις με λίγο μπαλσάμικο και αφήνεις σε ζεστό μάτι να πιει το μπαλσάμικο.
Ρίχνεις τα ζυμαρικά στα λαχανικά ανακατέβεις και τρως ένα φαγητό χωρίς τύψεις, περήφανος/η που έφτιαξες κάτι τόσο γευστικό θρεπτικό και ΜΗ παχυντικό!!
Tip: Το τυρί σου καταπίνει την γεύση στα ζυμαρικά, φάτο χωρίς τυρί και θα σε αποζημιώσουν τα αρώματα και η γεύση των λαχανικών. Τέλος μπορείς να παίξεις με τα λαχανικά, έχω φτιάξει και με κουνουπίδι και είχα ενθουσιαστεί με το αποτέλεσμα!!!
Πήρα την απόφαση να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί εδώ και πολλά χρόνια.
Το κρύβω πολύ καλά η αλήθεια είναι, έχω αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια έναν απίστευτο αμυντικό μηχανισμό. Ότι σχετικό με αυτή την ιδιαιτερότητα μου το αποδοκίμαζα και το μπλοκάριζα απο την καθημερινότητα μου. Δεν ήθελα, και να σας πω την αλήθεια ούτε και τώρα θέλω να το παραδεχτώ. Δεν έχω άλλη επιλογή όμως αυτός είμαι, αυτό μου αρέσει.
Το να κρύβομαι δε μπορεί να βοηθήσει σε κάτι, θέλω να βγω έξω και να γνωρίσω και άλλους ανθρώπους με το ίδιο μυστικό. Θέλω να το πω σε όλους τους φίλους μου, θα είναι δύσκολο για αυτούς, αλλά δεν έχουν άλλη επιλογή απο το να το δεχτούν. Πρέπει να το δεχτούν αν με αγαπάνε.
Θα σπάσω αυτο τον τοίχο της ντροπής, και θα αφήσω τον πραγματικό μου εαυτό να γεμίσει αυτο το μπλογκ.
Να σας πω την αλήθεια είχα αποφασίσει να μην το μοιραστώ ποτέ με κανέναν, αλλα πραγματικά κουράστηκα να το παίζω κάποιος άλλος. Θα αφήσω την μουσική να τα πει για μένα.
Τόσα χρόνια ντρεπόμουν, το έπαιζα κουλτούρα με cd raining pleasures covering Hadjidakis, the knife, cure.
Oσο και να ντρέπομαι, θα βγω και θα το φωνάξω.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας άντρας.
Από τότε που θυμάται τον εαυτό του είναι μπερδεμένος σε πολλούς τομείς.
Δε το έδειχνε, ίσα ίσα φαινόταν σαν δυνατός άνθρωπος, καμιά φορά σκληρός και σίγουρα συνειδητοποιημένος. Αλλά ότι λάμπει δεν είναι χρυσός. Ο Ηρωας μας έκανε ένα λάθος στη ζωή του, δεν την αντιμετώπιζε. Έθαβε με το υπερσύγχρονο φτυάρι του όλα του τα προβλήματα, όλες τις επιθυμίες, κάτω από ένα στρώμα ψευτιάς. Ψευτιά όμως κατάλληλη ώστε να αρέσει σε όλους, ώστε να τον αγαπάνε όλοι. Τον ένοιαζε υπερβολικά πολύ τι γνώμη έχουν οι άλλοι για το άτομο του, και άμα είχαν κάτι αρνητικό να πουν τότε έβαζε αυτοσκοπό την αλλαγή αυτής την γνώμης. Αφού είχε καταφέρει ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων να το συμπαθούνε άρχισε να πνίγεται και να συσσωρευονται όλα αυτά τα ψέματα, άρχισε η βιτρίνα να ραγίζει, πόναγε πολύ.
Αρχικά ξεγέλασε τον εαυτό του απλά επισκευάζοντας την βιτρίνα, ήταν βλέπεται και αυτός από την έξω πλευρά όπως και όλοι οι άλλοι.
Ξαφνικά όπως είχε την ταινία και κόλλαγε σταθηκε το βλέμμα του σε μια οπή του γυαλιού, κοίταξε μέσα και είδε μισοπεθαμένο τον εαυτό του, τον πραγματικό εαυτό του. Ρεύμα διαπέρασε όλο το κορμί του. Δάκρυα τρέχαν από τα ματια του. Κατάλαβε τι έκανε λάθος όλο αυτό τον καιρό και δεν ήταν ευτυχισμένος, κρυβόταν, δε πήρε την ζωή στα χέρια του. Έκρυψε την πραγματικότητα και ζούσε σε έναν ψεύτικο εαυτό μόνο και μόνο γιατί ΠΙΣΤΕΥΕ πως αυτός μόνο θα άρεσε στην κοινωνία και στην οικογένεια του. Έκανε λάθος. Τώρα ο πραγματικός εαυτός του ήταν μισοπεθαμένος λευκός σα το σεντόνι πίσω από την βιτρίνα. Τι έκανα σκέφτηκε. Πήρε φόρα και με το κορμί του έριξε την βιτρινα, έσπασε σε χίλια κομμάτια, πολλά σκίσανε την σάρκα του λες και τον τιμωρούσε για την καταστροφή της. Αυτός αγκάλιασε τον εαυτό και του έδωσε το φιλί της ζωής. Συγνώμη είπε, χαίρομαι που σε βρήκα ξανά.
